Телефон
8(918)334-0707
г. Краснодар ул. Стасова 178

Церковь Шуши Собор святого Христа Всеспасителя

Артикул: SSMLBA001162
13 000

Характеристики
Материал
Литьевой мрамор
Цвет товара
Бронза
Высота
19 см.
Вес
2.355 кг.

Церковь Шуши Собор святого Христа Всеспасителя


Собор Св. Христа Всеспасителя – армянский собор в г. Шуши в Нагорном Карабахе был построен в 1868-87 гг. После Гандзасара он является вторым духовным центром Карабаха. Собор состоит из церкви (1868-1887 гг.) и колокольни (1858 г.). Там находилась резиденция предводителя Карабахской епархии. Церковь Казанчецоц упоминается в книге «Путешествие в Армению» Месропа Тахиадяна (1820). Есть мнение, что колокольня была построена раньше церкви, а на месте собора была другая церковь 18-ого века. До строительства новой церкви архитекторы встали перед одной проблемой. По церковному канону священник перед литургией должен просить прощения грехов у другого священника и услышать следующее: «Пусть твои уши услышат то, что говорят твои губы». Вопрос был в том, что в церкви был лишь один священник. В этой ситуации архитекторы нашли выход и решили построить подземную комнату, где должны были проходить прощения грехов священников. Комната с акустической структурой была просто великолепной. Священник просил прощение грехов и слышал в ответ свой собственный голос. «Пусть твои уши услышат то, что говорят твои губы». Это явление уникально в своем роде и до сегодняшних дней в соборе Св. Христа Всеспасителя Казанчецоц, в этой подземной комнате, каждый может услышать свой голос. Более поразительный эффект можно получить во время пения. Самое интересное то, что рядом стоящие люди не слышат то, что слышишь ты. Колокольня расположена в нескольких метрах к западу от церкви, представляет собой трехэтажное сооружение. У входа в церковь находятся скульптуры ангелов, держащих трубы. Одна из этих скульптур изображена на гербе Шуши. Даты строительства собора указаны в надписи в верхней части южного портала. После Шушинской резни 1920 года собор перестал функционировать. Когда город находился под контролем азербайджанцев, собор использовался в качестве амбара и, позже, гаража. В это время были уничтожены скульптуры ангелов, которые были расположены перед входом в церковь. До освобождения Шуши он находился в полуразрушенном состоянии, отсутствовал купол церкви. После освобождения собор был полностью восстановлен и с 1998 года является действующим храмом. Собор расположен в центре города. По внешнему виду Казанчецоц напоминает Кафедральный собор Эчмиадзина.

Armenian Church of St. John the Baptist Christ the Saviour in Shushi (St. Peter's Church) All-Saviour kazanchetsots) is the center of the Artsakh diocese of the Armenian Apostolic Church. The Cathedral consists of a Church (1868-1887) and a bell tower. After Gandzasar, it is the second spiritual center of Artsakh, is included in the list of immovable monuments of history and culture of the city of Shushi and is one of the symbols of Artsakh. According to the construction inscription on the South entrance of the Church, construction began in 1868 and was completed in 1887, and on September 20, 1888, Catholicos Makar I consecrated the Church. The Church is 34.7 m long, 23 m wide and 35 m high and is a rectangular structure with a cross-shaped dome. Absid comes out from four fronts. It has 3 entrances - from the West, North and South, which have a uniform architectural structure and in front of which all built Windows with three doors are built. Small cross Windows are open at the top of the entrances. The dome is supported by four thick pits. Basically the structure is similar to a Basilica Church, it is rich in ornaments-on doors, on stones and in other places. The Windows are 1 meter wide and 5 meters high. There are numerous Armenian-language protocols on the walls. The Church complex is located in the Central part of Shusha and in its appearance is similar to the Etchmiadzin Cathedral. The Church was first mentioned in Mesrop Takhidyan's book "Journey to Armenia" (1820)։ according to the well-known expert on monuments Shahen Mkrtchyan, the bell tower was built before the Church, and on the site of the temple was another Church of the XVIII century. The bell tower is located a few meters to the West of the Church. It is a three-story building. At the entrance there are monuments to angels who held money, one of which is depicted on the coat of arms of the city of Shushi. The bell tower was built by a native of Susa Abraham Chandiranai. On the East wall of the bell tower there is a Protocol about this. The construction figures are written at the top of the South wall. Before the construction of the new Church, the architects faced a big problem. before each Liturgy, it was necessary for the liturgical priest to ask for absolution from another priest and heard these words: "Let your ears hear what your mouth says", but there was only one priest in the Church" so the architects decided to build an underground room where a miracle would happen, the priest would ask for forgiveness, hearing his voice and saying: "Let my ears hear what my lips say." This is an exceptional phenomenon. After the pogroms in Shushi in 1920 and the expulsion of Armenians from the city, the Church was closed, the monuments of angels at the entrance to the Church were destroyed, and the dome was destroyed. Azerbaijanis living in the city used it as a warehouse, and in the future - as a Parking lot. During the first Artsakh war, the Church was important for the conflicting parties. For the Armenian side, it was a spiritual symbol, and for the Azerbaijani armed forces-an ammunition depot. After the liberation of Shusha, the Church was fully restored in 1998 and began to operate. On October 16, 2008, a large wedding ceremony was held in the Church of kazanchetsots, 550 couples were married at the same time, and 550 Armenian families were formed in one day.

During the second Artsakh war, on October 8, 2020, the Azerbaijani air force fired rockets and damaged the dome of the Church.


Արցախի Շուշի քաղաքի Սուրբ Քրիստոս Ամենափրկիչ հայկական տաճարը (Սուրբ Ամենափրկիչ Ղազանչեցոց եկեղեցի), Հայ առաքելական եկեղեցու Արցախի թեմի կենտրոնն է։ Մայր տաճարը բաղկացած է եկեղեցուց (1868-1887) և զանգակատնից ։ Գանձասարից հետո այն Արցախի երկրորդ հոգևոր կենտրոնն է, ընդգրկված է Շուշի քաղաքի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում և հանդիսանում է Արցախի խորհրդանիշներից մեկը։ Համաձայն եկեղեցու հարավային մուտքի գլխամասի շինարարական արձանագրության՝ կառուցումը սկսվել է 1868 թվականին և ավարտվել է 1887 թվականին, իսկ 1888 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Մակար Ա կաթողիկոսը օծել է եկեղեցին։ Եկեղեցին 34․7 մետր երկարությամբ, 23 մետր լայնությամբ և 35 մետր բարձրությամբ ուղղանկյուն հատակագծով, խաչաձև գմբեթավոր հորինվածքով կառույց է։ Չորս ճակատներից դուրս է գալիս աբսիդներ։ Ունի 3 մուտք՝ արևմուտքից, հյուսիսից և հարավից, որոնք ունեն միանման ճարտարապետական հորինվածք և որոնց առջև կառուցված է երեքական դռներով բոլորաշեն նախամուտքեր։ Նախամուտքերի վերնամասում բացված են փոքրիկ խաչաձև լուսամուտներ։ Գմբեթը հենված է չորս հաստահեղույս մույթերի վրա։ Հիմնականում կառուցվածքով նման է բազիլիկ եկեղեցու, հարուստ է զարդաքանդակներով՝ դռներին, լուսամուտների կամարների վրա և այլուր։ Լուսամուտներն ունեն 1 մետր լայնություն, 5 մետր բարձրություն։ Պատերին առկա են հայատառ բազմաթիվ արձանագրություններ։ Եկեղեցական համալիրը գտնվում է Շուշիի կենտրոնական մասում և իր արտաքին տեսքով նման է Էջմիածնի Մայր Տաճարին։ Տաճարը առաջին անգամ հիշատակվում է Մեսրոպ Տախիդյանի «Ճամփորդություն դեպի Հայաստան» գրքում (1820 թ.)։ Հայտնի հուշարձանագետ Շահեն Մկրտչյանի կարծիքով զանգակատունը կառուցվել է եկեղեցուց ավելի վաղ, և տաճարի տեղում եղել է 18-րդ դարի մի այլ եկեղեցի։ Զանգակատունը գտնվում է եկեղեցուց մի քանի մետր արևմուտք։ Այն երեքհարկանի շինություն է։ Մուտքի մոտ գտնվում են փողեր բռնած հրեշտակների արձաններ, որոնցից մեկը պատկերված է Շուշի քաղաքի զինանշանի վրա։ Զանգակատունը կառուցվել է շուշեցի Աբրահամ Խանդամիրյանցի կողմից։ Զանգակատան արևելյան պատին կա արձանագրություն, այդ մասին։ Կառուցման թվերը գրված են հարավային պատի վերևի հատվածում։ Մինչ նոր եկեղեցին կառուցելը ճարտարապետները կանգնել են մի մեծ խնդրի առջև. ամեն պատարագից առաջ հարկավոր էր, որ պատարագիչ քահանան մեղքերի թողություն խնդրեր մեկ այլ քահանայից, և լսեր այս խոսքերը. «Թող քո ականջները լսեն, թե ինչ են բարբառում քո շուրթերը», սակայն եկեղեցին ուներ միայն մեկ քահանա, այդ իսկ պատճառով ճարտարապետներ որոշեցին կառուցել մի ընդհատակյա սենյակ, որտեղ տեղի կունենար հրաշքը՝ քահանան թողություն կխնդրեր լսելով իր սեփական ձայնը և կասեր. «Թող իմ ականջները լսեն, թե ինչ են բարբառում իմ շուրթերը»։ Սա բացառիկ երևույթ է։ Մինչ օրս Սուրբ Քրիստոս Ամենափրկիչ Ղազանչեցոց տաճարի այդ ստորգետնյա սենյակում, բոլորը կարող են լսել իրենց ձայնը: Ավելի ցնցող էֆեկտ կարելի է ստանալ երգելիս: Ամենահետաքրքիրն այն է, որ քո կողքին կանգնած մարդիկ չեն լսում այն, ինչ լսում ես դու: 1920 թվականի Շուշիի ջարդերից և քաղաքի հայաթափվելուց հետո եկեղեցին փակվեց, քանդվեցին եկեղեցու մուտքի մոտ դրված հրեշտակների արձանները, ավերվեց գմբեթը։ Քաղաքում բնակվող ադրբեջանցիները այն օգտագործում էին որպես պահեստ, իսկ հետագայում՝ որպես ավտոկայանատեղի։ Արցախյան առաջին պատերազմի ընթացքում եկեղեցին հակամարտող կողմերի համար կարևոր նշանակություն ուներ։ Հայկական կողմի համար այն հոգևոր խորհրդանիշ էր, իսկ ադրբեջանական զինված ուժերի համար՝ զինամթերքի պահեստ։ Շուշիի ազատագրումից հետո եկեղեցին ամբողջապես վերականգնվեց 1998-ին և սկսեց գործել։ 2008 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Ղազանչեցոց եկեղեցում տեղի ունեցավ հարսանեկան մեծ արարողություն, միաժամանակ պսակադրվեց 550 զույգ, մեկ օրում կազմավորվեց 550 հայ ընտանիք։

Արցախյան երկրորդ պատերազմի ժամանակ՝ 2020 թվականի հոկտեմբերի 8-ին, Ադրբեջանի ռազմաօդային ուժերի կողմից հրթիռակոծվել և վնասվել է եկեղեցու գմբեթը։